Ku schyłkowi
Mieszkała w pałacach i wspaniałych hotelach, robiła co chciała. Twierdziła, że jest kobietą niezależną. W Berlinie została zabrana na manewry cesarskiej armii. Mówiła wtedy już i piątym językiem, niemieckim. Jej urokowi nie oparł się nawet następca tronu Niemiec. W 1907 r. Mata Hari rzuciła niemieckiego porucznika, który na pożegnanie obdarował ją pokaźną sumą pieniędzy.
Pieniądze były jej potrzebne, bo angaże były coraz rzadsze. Z powodu nadwagi, trudnego charakteru pozbawiono ją ważnej roli Kleopatry. Miała prawie 40 lat, co jest sporym wiekiem, jak na tancerkę. Pojawiła się także konkurencja. Wiele kobiet ją naśladowało. Jej sława zaczęła blednąć. Rzucając się w ramiona zamożnego finansisty z paryskiej giełdy zniknęła ze sceny prawie na dwa lata. Zamieszkała w wiejskiej wynajętej rezydencji. Gdy skończyły się pieniądze, wróciła do Paryża i wynajęła dom w bogatej paryskiej dzielnicy. Dwukrotnie zatańczyła w mediolańskiej La scali. Występowała też prywatnie dla włoskiego księcia. Mimo pełnego luksusu, wciąż tęskniła za córką. Próbowała ją nawet porwać, ale były mąż odkrył spisek. Mimo sławy i rzeszy wielbicieli, była bardzo samotna. Bała się taż starości. Przyjęła kilka ról, ale z czasem jej nazwisko zaczęło znikać z afiszy.
Wojna
Gdy wybuchła wojna Mata Hari miała kochanków z prawie każdego walczącego kraju. Gdy wybuchła wojna, była w Berlinie, ponieważ Niemcy znacznie bardziej ją cenili niż Paryż. Jej konto bankowe zostało zamrożone. Zabrano jej także futra, biżuterię i paszport. Pozbawiona pieniędzy przekonała holenderskiego biznesmena, by kupił jej bilet do Amsterdamu.
Jej losy przez resztę wojny pozostają niejasne i kontrowersyjne. Część źródeł wzajemnie się wyklucza. Później twierdzono, że w chwili przyjazdu do Amsterdamu była niemieckim szpiegiem. Rzekomo spotkała się z szefem niemieckiego wywiadu i po przeszkoleniu w Antwerpii otrzymała kryptonim H21. Możliwe, że szpiegostwo traktowała jak taniec: było kolejnym etapem jej kariery. Miała wystarczające umiejętności, by podawać się za szpiega. W końcu 10 lat wcześniej przekonała całą Europę, że jest tancerką. W 1915 r. występowała tylko dwukrotnie. We Francji i całej Europie panowała atmosfera podejrzeń i intryg; handlowano informacjami, szerzyło się szpiegostwo, a jego ofiarą mógł paść każdy. Szpiegostwo przeszło metamorfozę, ponieważ był to największy konflikt w dziejach ludzkości. Każde dziwne zachowanie było podejrzane, a podejrzenie równało się winie.