Ucieczka
Ucieczka przed programem usuwającym idzie bez skutku. W dalszym ciągu zostaje usuwane jedno wspomnienie za drugim z tak wielką skutecznością, jak zawsze. John nie może nic zrobić i wpada na pomysł schowania Marii w upokarzającym wspomnieniu - czyli bardzo głeboko, tak żeby nie dopadł go żaden program.
I robi to, ale zaraz zostaje wytropiony, więc ucieka do kolejnego tego typu wspomnienia, gdzie pod namową kolegów rozwala ptaka młotkiem i jest mu z tego powodu potwornie przykro. Ale i to nie przynosi oczekiwanego skutku - zaraz zostaje z powrotem ściągnięty do głównej trasy usuwania wspomnień. Wszystko idzie już jak po maśle - John wie, że niedługo ją straci i nic, absolutnie nic nie może na to poradzić. Godzi się z tym i kiedy zostaje ostatnie wspomnienie z Marią, postanawia nie uciekać, tylko cieszyć się tym. Wykorzystuje to wspomnienie aż do samego końca, wyciska aż do cna i koniec. Operacja została wykonana, dla Johna Maria już nie istnieje i podobna sytuacja jest z Marią - dla niej nia ma już Johna. Oboje jednak spotykają się na plaży w Montauk ponownie, by zejść się, bo takie jest właśnie przeznaczenie. Opowieść kończy się właśnie takim przesłaniem - nie można walczyć z przeznaczeniem.
Germaine Emilie Krebs
Znana z eleganckich, drapowanych sukni. Germaine Emilie Krebs, bo takie było jej prawdziwe nazwisko, urodziła się w 1903r. w Paryżu, czyli w stolicy mody. Już w dzieciństwie zmierzała w kierunku artystki. Chciała zostać rzeźbiarką, ale nie dostała poparcia ze strony rodziny.
Postanowiła, więc projektować stroje. Mogła w ten sposób wykorzystywać swoje plastyczne zdolności. Jej stroje faktycznie przypominały dzieła sztuki. Miały niespotykane formy. Ich fason był podobny do strojów antycznych. Stosowała w swych strojach liczne marszczenia, fałdy, kolory beżu. Chciała w ten sposób wydobyć kobiece piękno. Dla niej to nie była zwyczajna praca, wkładała w nią wiele pracy. Szyjąc suknie mogła wyzwolić swoją wyobraźnię. Nie żałowała materiału na kreację, robiła liczne plisy, drapowała suknie. Zajmowało to wiele czasu, ale doprowadzało do niesamowitego efektu. Jej suknie były eleganckie, bardzo drapowane, ale zarazem proste i subtelne. Modelka w lejącej sukni od Alix Gres przypominała grecką boginię. Za swoją działalność została nagrodzona "Złotym Naparstkiem".
Anna Wintour
Procedura samego usuwania wszystkich mysli związanych z Marią przebiega pomyślnie. Usuwane są wszystkie wspomnienia związane z nią począwszy od najświeższego. Widzimy więc jak John i Maria kłócą się ze sobą, ona obrażona wychodzi z domu i zaczyna iść w stronę swojego. John chce początkowo odwieźć ją do domu, ale ona tego już nie chce.
Jest redaktor naczelną słynnego czasopisma o modzie "Vogue". Już, jako nastolatka Anna interesowała się modą. W wieku 15 lat porzuciła szkołę z tego powodu. Mogłoby się wtedy wydawać, że jest nieodpowiedzialna i zrobiła wielki błąd. Jednak juz wtedy zaczęła się jej kariera. Pracowała początkowo w gazetach New York i Home & Garden. Następnie powróciła do Anglii, gdzie wkrótce stała się naczelną magazynu "Vogue". Pracowała, więc z modelkami, projektantami itd. Odkryła wiele talentów, właściwie projektantów. Stała się nawet jedną z głównych postaci w książce "Diabeł ubiera się u Prady" napisanej przez jej byłą asystentkę. W filmie zagrała ją Meryl Streep. Dziś pracuje z projektantami wielkiej sławy, m.in. z John Galliano, Dolce & Gabbana, Karl Lagerfeld, Versace. Jako naczelna "Vogue" ma dobry gust. Jej garderoba jest obszerna. Ubiera się elegancko i klasycznie. Wskazuje na to m.in. jej upodobanie do Chanel. Oprócz eleganckich rzeczy ubiera się także swobodnie, ale także z gustem. Lubi nosić dopasowane dżinsy z białym t-shirtem. Jest także znana ze swych okularów. Obecnie zajmuje ważne miejsce w świecie mody.